28/5/09

Διαβολογέφυρο. Φωτογραφίες











Τροιζήνα (…ή Δαμαλάς). Πληροφορίες για “το χωριό”


Είναι ένα ιστορικό καταπράσινο χωριουδάκι στη βορειοανατολική πλευρά της Πελοποννήσου.
Σκαρφαλωμένο στους πρόποδες των Αδέρων βρίσκεται τριγυρισμένο από λεμονιές, ελιές και πολύχρωμα λουλούδια από τις ανθοκαλλιέργειες που υπάρχουν στην περιοχή και αγναντεύει την υπέροχη θέα.
Από τη μια πλευρά το Σαρωνικό κόλπο και τα στενά της Πελοποννήσου με τον Πόρο και από την άλλη την χερσόνησο των Μεθάνων και τον κόλπο της Επιδαύρου.

Το όνομα.
Το όνομα Τροιζήνα το έδωσε ο Πιτθέας γύρω στο 1250 π.Χ. θέλοντας έτσι να τιμήσει τον αδελφό του Τροιζήν που είχε πεθάνει.
Δαμαλάς (όνομα εύπορου αξιωματικού που είχε μεγάλες εκτάσεις γης στην περιοχή) μετονομάστηκε τα χρόνια του αυτοκράτορα Λέων ΣΤ’ του Σοφού το 885 μ.Χ.

- Είναι η πατρίδα του ήρωα Θησέα, και κατά την αρχαιότητα ήταν μια από τις σημαντικότερες πόλεις της Πελοποννήσου με μεγάλη προσφορά στην Ελληνική Ιστορία.

- Τον Μάρτιο του 1927 πραγματοποιήθηκε στην Τροιζήνα η Γ’ Εθνοσυνέλευση η οποία εξέλεξε κυβερνήτη της Ελλάδας τον Ιωάννη Καποδίστρια και ψήφισε το «σύνταγμα της Τροιζήνας» το οποίο θεωρείται ως το πιο δημοκρατικό και προοδευτικό σύνταγμα της εποχής του.

Η Τροιζήνα σήμερα.
Έχει 671 κατοίκους (απογραφή 2001) και υπάγεται στο δήμο Τροιζήνας (με έδρα τον Γαλατά), στη νομαρχία Πειραιά, στο νομό Αττικής.

Έχει δημοτικό σχολείο, νηπιαγωγείο, ποδοσφαιρική ομάδα, το «Θησέα», και τα τελευταία χρόνια πολιτιστικό σύλλογο με πλούσια δράση.

Στην Τροιζήνα βρίσκεται και το κτήριο πολλαπλών χρήσεων του Δήμου Τροιζήνας όπου στεγάζεται το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Τροιζήνας - Μεθάνων.

Στην πλατεία του χωριού υπάρχουν δυο καφενεία-ταβέρνες ενώ στο δρόμο για τις αρχαιότητες βρίσκεται το εργαστήριο κεραμικής τέχνης του Νίκου.
Υπάρχουν βέβαια και τα βασικά για την καθημερινότητα, φούρνος, μανάβικο-παντοπωλείο, κρεοπωλείο και περίπτερο.


Πως πάμε στην Τροιζήνα.

Στην Τροιζήνα για να φτάσει κάποιος υπάρχουν δυο τρόποι.
Ο ένας είναι οδικώς από την Αθηνών-Κορίνθου για Επίδαυρο και μετά προς Γαλατά μέσω του δρόμου Παλαιάς Επιδαύρου-Καλλονής.
Λίγα χιλιόμετρα μετά την Καλλονή και αμέσως μετά τη λίμνη της Ψήφτας είναι η Τροιζήνα (περίπου 170 χιλιόμετρα από την Αθήνα).
Ο δεύτερος τρόπος είναι με καράβι από τον Πειραιά στον Πόρο. Από εκεί με μικρή βάρκα ή ferry boat σε 5 λεπτά στο Γαλατά. 7 χιλιόμετρα από το Γαλατά είναι η Τροιζήνα.

Τι θα δούμε εκεί.
Πρώτα απ’ όλα το γραφικό χωριό με την υπέροχη θέα και τους ευχάριστους ανθρώπους.

Επίσης τους αρχαιολογικούς χώρους εκεί που ήταν η αρχαία Τροιζήνα, τα εκκλησάκια και τα μοναστήρια της περιοχής, καθώς και ένα τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλους, ένα φαράγγι με πολλές πηγές και πολύ πλούσια βλάστηση, το Διαβολογέφυρο.

Η Τροιζήνα είναι ένας ιδανικός τόπος για ξεκούραση και ηρεμία.
Όσοι αγαπούν την φύση μπορούν να τη χαρούν μέσα από διάφορες δραστηριότητες. (πεζοπορία, ποδήλατο, να “εξερευνήσουν” τα γύρω βουνά και το φαράγγι στο Διαβολογέφυρο και να κάνουν μπάνιο στις μικρές του λίμνες και άλλα πολλά…)

Τα ...πέριξ.



Σε κοντινή απόσταση από την Τροιζήνα βρίσκονται ο Γαλατάς και ο Πόρος όπου μπορεί κάποιος αφού πρώτα θυμηθεί τις σκηνές από τις παλιές Ελληνικές ταινίες που έχουν γυριστεί στην περιοχή (έι πειρατή το τόπι μου..., ντε βρε γαϊδαράκο ντε.. κλπ) να μείνει σε κάποιο από τα πολλά ξενοδοχεία, να πιει με τις ώρες καφεδάκι στα λιμανάκια τους “χαζεύοντας” τα καΐκια, τα καράβια, και τα πολυτελή σκάφη να περνούν, να κάνει μπάνιο σε κάποια από τις πολλές ωραίες παραλίες τους, και να δοκιμάσει τους ωραίους ψαρομεζέδες σε κάποιο από τα πολλά ουζερί τους.
Να μην παραλείψει να απολαύσει στον Γαλατά τα ωραία γλυκά στα ζαχαροπλαστεία του και στον Πόρο την πλούσια νυχτερινή του ζωή.


Συνεχίζοντας κανείς τον δρόμο μετά τον Γαλατά αφού πρώτα περάσει από το Λεμονοδάσος και μετά από μια πολύ ωραία διαδρομή γεμάτη όμορφες μικρές παραλίες και ατελείωτη θέα, φτάνει στην Ερμιόνη.


Πολύ κοντά στην Τροιζήνα και στον δρόμο για Αθήνα βρίσκονται το αρχαίο Λιμάνι του Πώγωνα (σημερινό Βίδι) που φιλοξένησε μέρος του Ελληνικού στόλου πριν την ναυμαχία της Σαλαμίνας, η λιμνοθάλασσα της Ψήφτας, η οποία αποτελεί καταφύγιο για πολλά ήδη πουλιών, και η τεράστια παραλία της Μεταμόρφωσης.



Λίγο πριν τη λίμνη, ακλουθώντας τον δρόμο για τα γραφικά χωριά της Μεταμόρφωσης και της Τακτικούπολης και συνεχίζοντας, φτάνει στη χερσόνησο των Μεθάνων όπου μπορεί να επισκεφτεί το ηφαίστειο της περιοχής, το μικρό ψαροχώρι Βαθύ με τις ωραίες ψαροταβέρνες του και την ομώνυμη πόλη των Μεθάνων με τις ιαματικές της πηγές.

Τέλος συνεχίζοντας από τη λίμνη της Ψήφτας προς Αθήνα αξίζει να επισκεφτεί κανείς και τα άλλα χωριουδάκια της περιοχής, τον Ευαγγελισμό, την Καλλονή, τη Δρυόπη καθώς και το Άνω Φανάρι με την καταπληκτική θέα.

27/5/09

Διαβολογέφυρο. Οδηγίες για την κατάβαση (περιοδικό speleonews)

ΦΑΡΑΓΓΙ ΔΙΑΒΟΛΟΓΕΦΥΡΟ

Από τον Ανδρέα Θεοδωρόπουλο - Μέλος Σ.ΕΛ.Α.Σ.
(από το ηλεκτρονικό περιοδικό speleo news)


Το Φαράγγι με το όνομα «Διαβολογέφυρο» βρίσκεται στην Πελοπόννησο, στους ορεινούς όγκους που περιβάλλουν την Τροιζήνα.
Πρέπει να ήταν γνωστό από παλιά και να αποτελούσε κάτι σαν διάβαση, γιατί στο τέλος του Φαραγγιού, αυτό που θα λέμε από δώ και πέρα «έξοδο», είδαμε κάποια ίχνη από δρόμο λαξευμένο στα βράχια, όπως και μια τεχνητή γέφυρα.
Πιο κάτω βρίσκεται και μια φυσική γέφυρα, που σχηματίστηκε από τη δράση του νερού πάνω στο βράχο, και σύμφωνα με τις παραδόσεις της περιοχής, ονομάστηκε «το Διαβολογέφυρο».
Επίσεις, πολύ κοντά στην έξοδο του Φαραγγιού προς Τροιζήνα, βρίσκεται ένας Πύργος, που χρονολογείται στην ελληνιστική εποχή.

Για να κάνει κάποια ομάδα, και ποτέ κάποιος μεμονωμένος, τη διαδρομή στο φαράγγι, καλό θα είναι να διαθέτει δύο αυτοκίνητα.
Το ένα, φορτωμένο με στεγνά ρούχα και ζεστά υγρά, για να ζεσταθεί ο κάθε μουσκεμένος μετά τη διαδρομή, καλό θα ήταν να παραμείνει στο πλάτωμα στην έξοδο του φαραγγιού.
Με το άλλο ανεβαίνουμε προς την «είσοδο» του φαραγγιού, που βρίσκεται στα 565μ., ακολουθόντας την εξής διαδρομή.
Κατεβαίνουμε από το πλάτωμα προς Τροιζήνα και παίρνουμε το δρόμο προς το Μοναστήρι του Αγ. Δημητρίου. Ακολουθώντας το δρόμο και στρίβοντας σε κάθε διασταύρωση προς τα δεξιά, ανεβαίνουμε σιγά-σιγά το βουνό και φτάνουμε σε ένα … προσκυνητάρι.
Αφήνουμε το αυτοκίνητο εκεί.

Στην πλαγιά βρίσκεται η είσοδος της διαδρομής, που έχει σημανθεί με ασπροκόκκινη κορδέλα.
Η διαδρομή ξεκινά μέσα από ένα τμήμα βλάστησης, που έχει επιμελώς διανοιχτεί στην τελευταία μας επίσκεψη.
Κατηφορίζοντας μπαίνουμε στη διαδρομή του νερού και λίγο χαμηλότερα συναντάμε στα 510μ. το παραφάραγγο.
Από κει και μετά η διαδρομή είναι «όλο ευθεία» μέχρι το τέλος, δηλαδή το «Διαβολογέφυρο», που βρίσκεται στα 85μ.
Όλες οι υψομετρικές μετρήσεις έγιναν με GPS καρπού.

Το φαράγγι είναι περπατητό, είναι καταπράσινο, χωρίς ίχνος πολιτισμού και περιλαμβάνει πολλές κολύμπες, jump , τσουλήθρες και νερό ακόμη και το καλοκαίρι !
Ο χαρακτηρισμός της κατάβασής του θα ήταν μάλλον river trekking με λίγα σημεία κάπως εκτεθειμένα αλλά που κατεβαίνονται σχετικά εύκολα. Αναρωτηθήκαμε αν θα πρέπει να μπουν και μερικές ασφάλειες σε κάποια ελάχιστα σημεία (2-3) στα οποία δε χρειάζεται καν ζώνη, ένας απλός ιμάντας είναι αρκετός.
Τελικά βάλαμε ασφάλειες για τον φόβο των Ιουδαίων σε περίπτωση κατάβασης από μεγάλη ομάδα.
Αν το δοκιμάσει κανείς αρχή άνοιξης με περισσότερα νερά, θα μπορεί να κάνει και κάποια τσουληθράκια και βουτιές.
Στη δεύτερη εξόρμηση, που ήμουν μαζί, χρησιμοποιήσαμε τελικά σχοινί μόνο σε ένα σημείο, και αυτό με τα χέρια.

Σχετικά με παλαιότερες καταβάσεις βρήκα τα εξής στοιχεία:

Στις 31 Ιουλίου πήγε ομάδα αποτελούμενη από τους Δημήτρη Καραγιάννη (ΦΟΣ), Σπύρο Κούλη (ΦΟΣ), Νίκο Καραγιάννη (γιό του Δημήτρη) και κάποιο Χρήστος (αγνώστων λοιπών στοιχείων - φίλο του Κούλη) και κατέβηκαν το τελευταίο τμήμα του.
Ο Δημήτρης έκανε κάποια στιγμή τη διαδρομή από κάτω προς τα πάνω μόνος του, για να βρει την είσοδο του φαραγγιού.

Η πρώτη ολοκληρωμένη διάσχιση από ομάδα έγινε στις 9 Οκτωβρίου 2005. Την ομάδα αποτελούσαν οι Δημήτρης Καραγιάννης (ΦΟΣ), Νίκος Χαρίτος (ΕΣΕ-Πεζοπορικός), Ανδρέας Θεοδωρόπουλος (ΣΕΛΑΣ), Ανδρέας Θεοδωρόπουλος (ξάδελφος του πρώτου, ανεξάρτητος μεμονωμένος), Χρήστος (δεν θυμάμαι επίθετο, ανεξάρτητος μεμονωμένος, sorry Χρήστο), και η τετράποδη Νάφι (που τα έπαιξε από την κούραση!).
Οι εντυπώσεις ήταν άριστες και η διαδρομή ενδείκνυται για κυριακάτικη εκδρομή.
Τώρα αν είναι εύκολη η όχι, πιστεύω ότι είναι θέμα εμπειρίας σε ανάλογα αθλήματα.
Μαζί με την διάνοιξη του δρόμου μέσα από τη βλάστηση κάναμε τελικά οκτώ ώρες, κάτι που με κούρασε αρκετά, και καθώς δεν είχα ξανακάνει φαράγγι, μαζί με κάτι μικροτραυματισμούς από στραβοπατήματα, δικαίωσα την ονομασία «Διαβολογέφυρο».
Πάντως, κάποια στιγμή θα ξαναπάω, γιατί σε πολλά σημεία έχει αξιόλογα τοπία και λεπτομέρειες της ανέγγιχτης φύσης, που ο ξάδελφος μου δεν χόρταινε να τραβά φωτογραφίες.






Αναδημοσίευση από:
www.actiongr.com/speleonews/t11
Μηνιαίο ηλεκτρονικό περιοδικό speleo news
Τεύχος 11 - Δεκέμβριος 2005

ΠΗΓΗ: www.actiongr.com

25/5/09

Διαβολογέφυρο. Διάφοροι Θρύλοι



Ένας θρύλος αναφέρει ότι επί Τουρκοκρατίας, ο πασάς της περιοχής διέταξε φημισμένο πρωτομάστορα να κατασκευάσει γέφυρα σε μια πολύ απόκρημνη τοποθεσία, στο μεγάλο ποτάμι του Δαμαλά, το Χρυσορρόα, αλλιώς θα του ‘περνε το κεφάλι.
Η δυσκολία βρισκόταν στο γεγονός ότι στο σημείο εκείνο οι δυο βράχοι που θα μπορούσε να στηριχτεί η γέφυρα, ήταν πολύ μακριά ο ένας από τον άλλο.
Ο γεφυροποιός προσπάθησε δυο φορές να στηρίξει την γέφυρα, αλλά δεν το κατόρθωσε.
Ενώ ετοιμαζόταν για την τρίτη προσπάθεια (αν αποτύγχανε θα αποκεφαλιζόταν) εμφανίστηκε ο Διάβολος, ο οποίος του υποσχέθηκε να τον βοηθήσει με αντάλλαγμα την ψυχή του.
Ο γεφυροποιός δέχτηκε, και τότε σε μια νύχτα, ο μαυροφόρος κατασκεύασε τη γέφυρα, αφού έφερε πιο κοντά τους βράχους.
Το ίδιο βράδυ δώρισε στον πρωτομάστορα ένα πιθάρι χρυσά φλουριά.
Ο γεφυροποιός έγινε πάμπλουτος, αλλά δεν πρόλαβε να χαρεί τα πλούτη του πέρα από έξη χρόνια.
Μια μέρα ενώ διέσχιζε τη γέφυρα, για να επισκεφθεί το σημείο που είχε κρυμμένο το θησαυρό του, σηκώθηκε άγριος άνεμος, τον πήρε και τον εξαφάνισε.
Την ίδια στιγμή κεραυνός έκαψε το σπίτι και την οικογένεια του κολασμένου.
Έτσι η γέφυρα αυτή ονομάστηκε «διαβολογέφυρο».

Το περίεργο είναι ότι στους βράχους γύρω από τη γέφυρα, υπάρχουν βαθουλώματα σαν διχαλωτές πατημασιές κατσίκας(τέτοια πόδια έχει λένε και ο Διάβολος).
Ίσως αυτές να έδωσαν την αφορμή να πλαστεί ο θρύλος.
Όμως η οπλή αυτή, μπορεί να είναι και αλόγου, πράγμα που ίσως έκανε τους αρχαίους Τροιζήνιους να πιστεύουν ότι την έκανε το φτερωτό άλογο «Πήγασος», και ονόμασαν το νερό που έτρεχε «Ιπποκρήνη».

Αναδημοσίευση (αποσπάσματα) από:
www.koutouzis.gr/trizina-allaxronia

ΠΗΓΗ: www.koutouzis.gr

24/5/09

Μανώλης Μπεντενιώτης (πολιτικός)


Ο Μανώλης Μπεντενιώτης γεννήθηκε στην Τροιζήνα από αγροτική οικογένεια.

Σπούδασε πολιτικές επιστήμες, νομικά, διοίκηση και μεταπτυχιακά περιφερειακή ανάπτυξη και προστασία περιβάλλοντος.
Παρακολούθησε Θεολογία, φιλοσοφία και διοίκηση επιχειρήσεων.

Δικηγόρος στον Α.Π. και στο Σ.τ.Ε. Δημοσιογράφος περιοδικού τύπου.

Δίδαξε Δημόσια Διοίκηση και Κοινωνικές Υπηρεσίες στην Υγειονομική Σχολή Αθηνών (Μετα¬πτυχιακό Τμήμα) (1985-1988).
Δίδαξε πολιτικές επιστήμες στη Στρατιωτική Σχολή Ικάρων (1985-1988).
Έχει γράψει βιβλία, μελέτες, άρθρα, έρευνες για την αυτοδιοίκηση, την περιφερειακή ανάπτυξη και κοινωνική ασφάλιση.

Είναι μέλος της εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης, της εταιρείας Δικαίου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, του Συνδέσμου Ελλήνων Περιφερειολόγων, του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Κοινωνικών Ασφαλίσεων.

Είναι από τα στελέχη της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας
Από τα στελέχη του δεύτερου ανένδοτου αγώνα.
Από τα ιδρυτικά μέλη του ΠΑΣΟΚ

Μέλος της Κ.Ε. του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (1993-1996).
Αναπληρωματικό μέλος της Κ.Ε. του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (1996-1999). - Αναπληρωματικό μέλος του τομέα Ανάπτυξης και Οικονομίας (1996-1999).

Έχει λάβει μέρος σε όλους τους αγώνες για τα κοινωνικά δικαιώματα του λαού, για μία ανθρώπινη κοινωνία.

Νομαρχιακός Σύμβουλος Αττικής (1977-1979).
Υποδιοικητής στο ΙΚΑ (1981-1982).
Πρόεδρος του Δ.Σ. του ΕΟΜΜΕΧ (1987-1988).

Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας (23-11-1993 έως 22-1-1996).
Υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας (22-1-1996 έως 22-9-1996).
Βουλευτής Πειραιά και Νήσων (1983-1985, 1990-1993, 1993-1996, 1996-2000, 2000-2004).

Είναι παντρεμένος με τη μαθηματικό Ελένη Θεοφίλη και έχει δύο παιδιά, τον
Αργύρη (1988) και το Βασίλη (1991)

Αναδημοσίευση (αποσπάσματα) από:
www.koutouzis.gr/prosopikotites

ΠΗΓΗ: www.koutouzis.gr

23/5/09

Η Τροιζήνα σαν κοινότητα


Η Τροιζήνα μαζί με τον οικισμό Αγ. Γεώργιος αποτελούν σήμερα δημοτικό διαμέρισμα του Καποδιστριακού Δήμου Τροιζήνας που έχει έδρα το Γαλατά.

Δήμος ήταν τα χρόνια 1834-1840, το 1840 υπήχθη στο Δήμο Τροιζηνίων με έδρα τον Πόρο.

Πρώτη επίσημη καταγραφή του οικισμού Δαμαλάς έγινε το 1836 (ΦΕΚ 80/28-12-1836).
Μαζί του καταγράφηκαν και οι οικισμοί Μονής Αγίου Δημητρίου, Απάθειας, Κατάρας, Κοκκινιάς, Μαζωμάτων, Βαλαριού, Πασιά.
Ο οικισμός Κατάρα βρισκόταν στο τρίγωνο Άγιος Γεώργιος - Δρεπάνι- Άγιος Επιφάνιος και είχε πάρει το όνομά του από την κατάρα των κουνουπιών που μάστιζε την περιοχή (υπήρχαν πολλά έλη, μούλκια) και το 1766 είχαν συντελέσει στη μεγάλη εξάπλωση της ελονοσίας, κάτι που κράτησε για δεκάδες χρόνια.

Η Ψήφτα- Κοκκινιά- Κατάρα - Καβασιά, το 1920 είχαν αντίστοιχα 30, 35, 10, 7 κατοίκους.

Το 1845 (νόμος ΚΕ 5-12-1845) στο Δήμο Τροιζήνος καταγράφηκαν μόνο οι οικισμοί Δαμαλά, Βαλαριού, Δάρας, Μαζωμάτων και Πασιά.

Το 1912 έγινε Κοινότητα Δαμαλά.

--Το 1928 η κοινότητα Δαμαλά έχει 564 κατοίκους
Έδρα: Δαμαλάς κάτοικοι 510. Χωριό Μούλκια (Άγιος Γεώργιος).
Αστυνομικός Σταθμός, Ταχυδρομικό γραφείο, Δημοτικό Σχολείο, Συνεταιρισμός Γεωργικός-πιστωτικός, Γεωργικός-προμηθευτικός.
Κοινοτικό Συμβούλιο:
Β. Λέρης, Γ. Γαλουτζής, Ι. Πανουσόπουλος, Θ. Παπαγεωργίου, Α. Παπαγεωργίου.
Δάσκαλος Δ. Γιάνναρης.
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ
Ελαιοτριβεία: Γ. Κόλλια, Α. Παπαγγελή, Ι. Τομπάζη.
Κεραμοποιείο: Μπουρίτη στον Αη Γιώργη.
Παντοπωλεία: Σ. Δροσινού, Γ. Κόλλια, Β. Λύρη, Εμ. Μπεντενιώτη.
Υδρόμυλοι: Κ. Αναγνωστόπουλου, Δ. Ηρειώτη.

Το 1929 ονομάστηκε Κοινότητα Τροιζήνας, και το 1998 υπήχθη στο Δήμο Τροιζήνας με έδρα το Γαλατά.

Το δημοτικό διαμέρισμα έχει έκταση 41 τ.χ., και η Τροιζήνα βρίσκεται σε υψόμετρο 90 μ.

Ο πληθυσμός της Τροιζήνας από το 1889 και μετά ήταν:
το 1889 437 κατοίκους, το 1907 505, το 1920 543, το 1928 510, το 1940 532, το 1951 611, το 1961 609, το 1971 711, το 1981 645 και το 2001 671 κατοίκους.

Ο Άγιος Γεώργιος το 1907 είχε 213 κατοίκους, το 1920 89, το 1928 54, το 1940 126, το 1951 158, το 1961 238, το 1971 191 το 1981 168 και το 2001 284 κατοίκους.

Αναδημοσίευση (αποσπάσματα) από:
www.koutouzis.gr/trizina-allaxronia

ΠΗΓΗ: www.koutouzis.gr

22/5/09

Ο Άγιος Λεωνίδης


Στα πρώτα Χριστιανικά χρόνια της περιοχής Τροιζηνίας, μαρτύρησε ένας εξέχων κληρικός, ο άγιος Λεωνίδης [249-251 μ.Χ.], ο οποίος αναφέρεται και ως Αρχιεπίσκοπος Αθηνών.

Όπως αναφέρει ο ιερός συναξαριστής, ήταν έξαρχος πνευματικού χορού.
Εξ άλλου όπως αναφέρει ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών Μιχαήλ Χωνιάτης (1138-1222), στον Ιλισσό υπήρχε παλιός ναός και πιθανώς κρύπτη του Αγίου.
Αναφέρεται συγκεκριμένα πως όταν η χριστιανική θρησκεία είχε πια επιβληθεί κατά τον 4ο αι., οι Αθηναίοι εκφράζοντας το σεβασμό και την ευγνωμοσύνη τους, μετέφεραν τα οστά του Λεωνίδη και των γυναικών όπου τα φύλαξαν σε Μαυσωλείο (που λεγόταν "Μαρτύριον" ) το οποίο χτίστηκε ειδικά γι' αυτά.

Στο όνομα του Αγίου Λεωνίδη, εκτός από βασιλική που βρέθηκε στο τέλος του 5ου με αρχές του 6ου αι. στην Κόρινθο, χτίστηκε στην Αθήνα και άλλη μεγαλοπρεπή εκκλησία που διασωζόταν ως τον 12ο αιώνα. Τα ερείπια και η κρύπτη της παλαιοχριστιανικής αυτής βασιλικής αποκαλύφθηκαν στον Ιλισσό.

Ο Λεωνίδης συνελήφθη από τους Ρωμαίους κατά τις εορτές του Πάσχα στην Τροιζήνα, μαζί με τις χριστιανές Χάρισσα, Νίκη, Γαλήνη, Καλλίδα, Νουνεχία, Βασίλισσα, Θεοδώρα την ώρα που δίδασκαν τον Χριστιανισμό.
Όλοι απεστάλησαν στην Κόρινθο, στον ηγεμόνα Βενούστο, εκπρόσωπο του αυτοκράτορα Δεκίου.
Βλέποντας ο ηγεμόνας τον Λεωνίδη, ασάλευτο στην πίστη του Χριστού, τον παρέδωσε να κρεμαστεί, αφού βασανιστεί με ξεσμούς και σχισμούς της σάρκας του.
Μετά από φρικτούς βασανισμούς οδηγήθηκε μαζί με τις 7 γυναίκες σε πλοιάριο, από το οποίο οι Ρωμαίοι, αφού τους έδεσαν πέτρες στο λαιμό, τους έριξαν στη θάλασσα και πνίγηκαν.
Και ήταν Μεγάλο Σάββατο.
Το σκήνωμά του εκβράστηκε στο Λεωνίδιο Κυνουρίας, γι αυτό η πόλη πήρε το όνομά του. Η μνήμη τους γιορτάζεται στις 16 Απριλίου.

Το απολυτίκιο του Αγίου είναι το εξής:
«Ποιμήν ιερότατος και ιεράρχης σοφός, της πόλεως γέγονας των Αθηνών της κλεινής Λεωνίδη μακάριε. Οθεν ιερατεύσας τω Σωτήρι, οσίως ήσκησας εν Τροιζήνι, ή, υπέρ φύσιν και πλάνην καθείλες και νύν πάτερ ικέτευε υπέρ των τιμώντων σε».

Nαϊδριο του Αγίου Λεωνίδη χτίστηκε στην Τροιζήνα, στην πλατεία της κωμόπολης, λίγο πιο πάνω από το ηρώο (1998).
Έχει διαστάσεις 7Χ5 m.
Στις πλευρές του ναού -εξωτερικά-εντοιχίστηκαν «πέτρες» από τους πρώτους χριστιανικούς ναούς της Τύνιδας, της Αφρικής, του Αγίου Όρους κ.ά. Τις «πέτρες» αυτές συγκέντρωσε ο Τροιζήνιος πολιτικός κ. Μανώλης Μπεντενιώτης, όταν ήταν υφυπουργός Άμυνας, και Εθν. Οικονομίας, και τις προσέφερε.

Ναίδριο του Αγίου Λεωνίδη υπάρχει και στη διασταύρωση των δρόμων Δρυόπης -Επιδαύρου.
Λέγεται ότι εκεί είναι ο τόπος που μαρτύρησε.

Ο Άγιος Λεωνίδης καταγόταν, κατά τον Δημήτριο Ιω. Φαλλή, από το αρχαίο Κάλλιον (σημερινό Κλαυσείον ή Κλαψί) της Ευρυτανίας, όπου οι συμπατριώτες του Αγίου, μετά το μαρτύριό του, ανήγειραν προς τιμή του μεγάλο ναό σε ρυθμό βασιλικής με πολλά ψηφιδωτά δάπεδα.

Αναδημοσίευση (αποσπάσματα) από:
www.koutouzis.gr/trizina-allaxronia

ΠΗΓΗ: www.koutouzis.gr

ΤΡΟΙΖΗΝΑ Ή ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ?
Για μία "μάχη" που έχει ξεσπάσει τον τελευταίο καιρό για τον Άγιο Λεωνίδη και για το αν είναι τοπικός Άγιος της Τροιζήνας ή της Επιδαύρου χρήσιμα συμπεράσματα βγάζουμε από τα "Αργολικά σημειώματα" της ιστορικού Βούλα Κόντη που βρίσκουμε στο site ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΣΥΜΜΕΙΚΤΑ και συγκεκριμένα στο τεύχος ΣΥΜΜΕΙΚΤΑ: ΜΝΗΜΗ Δ.Α. ΖΑΚΥΘΗΝΟΥ 9A στις σελίδες 249-268.

21/5/09

Η Μονή της Κεχαριτωμένης

Νότιο-ανατολικά της Τροιζήνας, ψηλά στο βουνό, στη θέση «Άγιος Παντελεήμων» βρίσκεται η Μονή της Κεχαριτωμένης.

Ιδρύθηκε από τον Αρχιμανδρίτη Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο και θεμελιώθηκε το 1976 από τον τότε Μητροπολίτη Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης κ. Ιερόθεο.
Οι πρώτοι μοναχοί εγκαταστάθηκαν στις 15 Απριλίου 1977, εορτή της Ζωοδόχου Πηγής, μετά δε από πέντε χρόνια, το 1982, εορτή της Ζωοδόχου Πηγής, εγκαινιάστηκε ο σημερινός ναός από τον αείμνηστο Επίσκοπο Συνάδων Γερμανό.

Είναι η δεύτερη άβατη ανδρική Μονή της Μητροπόλεως Ύδρας.
Αποτελεί σύγχρονο θαύμα η χωρίς περιουσιακά στοιχεία και πόρου ανοικοδόμηση του τεραστίου οικοδομικού συγκροτήματος της Μονής.
Έγινε με γενναίες προσφορές και δωρεές αλλά και με χειρονακτική εργασία πολλών μοναχών.

Τώρα τελειώνουν οι πολυώροφες πτέρυγες, και απομένει το Καθολικό της Μονής στο κέντρο του μοναστηριακού συγκροτήματος.
Εκεί διαβιώνουν 14 μοναχοί.

-Πρώτος ηγούμενος ήταν ο Συμεών Κούτσας, μετά ο Ησύχιος Πέπας και τώρα είναι ο πανοσιολογιώτατος Σπυρίδων Παυλόπουλος.

Αναδημοσίευση (αποσπάσματα) από:
www.koutouzis.gr/trizina-allaxronia
www.koutouzis.gr/xronologio-1945

ΠΗΓΗ: www.koutouzis.gr

20/5/09

H Μονή Αγίου Δημητρίου


Το παμπάλαιο μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου Τροιζήνας (Δαμαλά), καταρρακωμένο από το χρόνο, αγωνίστηκε να σταθεί όρθιο στην πλαγιά των Αδερών περιμένοντας το ανθρώπινο ενδιαφέρον.
Σε πείσμα των αιώνων που πέρασαν διατήρησε, εκτός από την εκκλησία, και τις θαυμάσιες αγιογραφίες τόσο στον πρόναο όσο και στο εσωτερικό, αν και κάποιοι ασβέστωσαν πολλές από αυτές.

Το μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου ιδρύθηκε το 1455, δυο χρόνια μετά την Άλωση της Πόλης, και φαίνεται πως ήταν μια σθεναρή αντίδραση στον Μωαμεθανισμό για τη διατήρηση και διάσωση του Χριστιανισμού.
Και πράγματι ο στόχος επιτεύχθηκε.
Το μοναστήρι « επανδρώθηκε» σημαντικά και κάποιες εποχές είχε ακόμη και 100 μοναχούς.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Παϊσιος ο Β, με «σιγίλιό» του (έγγραφο σε μεμβράνη) είχε χαρακτηρίσει τη Μονή Σταυροπηγιακή, δηλαδή ότι στα θεμέλιά της είχε κτισθεί σταυρός.
Το Μάρτη του 1798, διαρκούσης της Τουρκοκρατίας ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε, με δικό του «σιγίλιο» επικύρωσε το προηγούμενο.
Εκείνα τα χρόνια η Μονή «έζησε» τις καλύτερες μέρες, ενώ αποτελούσε πάντα φάρο της ορθοδοξίας, αφού οι Τούρκοι είχαν παραχωρήσει πολλά προνόμια στις Μονές.

Η Μονή του Αγίου Δημητρίου είχε πολεμίστρες, στα χρόνια του ‘21 δε, αποτέλεσε τόπο συνάντησης των φιλικών και αγωνιστών.
Κατά την επανάσταση οι Τούρκοι επεχείρησαν να την κάψουν αλλά δεν τα κατάφεραν.
Έφυγαν όμως οι λίγοι πλέον μοναχοί, εννέα τον αριθμό λέγεται (μερικοί πήγαν στη Μονή της Κοίμησης της Παναγίας στο Βίδι, που καταργήθηκε αργότερα από τον Όθωνα, και άλλοι στο Μοναστήρι του Πόρου) και έκτοτε εγκαταλείφθηκε.

Τώρα γίνεται προσπάθεια αναστύλωσής του και επαναλειτουργίας του.
Με την υπ αριθμ. 1364 από 22-12-2005 απόφαση του μητροπολίτη Ύδρας Σπετσών Αιγίνης Τροιζηνίας Ερμιονίδος κ. Εφραίμ έγινε ανασύσταση της Μονής υπό τον αρχιερατικό επίτροπο Τροιζηνίας π. Γεώργιο Στόκο.
Και έχει ξεκινήσει η απαιτούμενη μελέτη αποκατάστασης και αναστύλωσής της, ώστε να είναι δυνατή η επαναλειτουργία της.
Τώρα που ανοίχτηκε ο αμαξιτός δρόμος (1999) οι επισκέπτες του πληθαίνουν.
Να σημειωθεί ότι ο δρόμος ανοίχτηκε πάνω στον αρχαίο δρόμο που οδηγούσε από την Τροιζήνα στην Ερμιόνη (μέσω Ηλιόκαστρου) και τον οποίο περπάτησε ο Παυσανίας το 150 μ.Χ.

Το κείμενο είναι αναδημοσίευση αποσπασμάτων από:
www.koutouzis.gr/dimitrios

ΠΗΓΗ: www.koutouzis.gr

19/5/09

Οι εκκλησίες της Τροιζήνας

Άγιος Ιωάννης (ο ενοριακός ναός)
Η ακριβής χρονολογία κτίσεως του ναού χάνεται στα βάθη των αιώνων. Σύμφωνα όμως με την προφορική παράδοση πρέπει να χτίστηκε στη θέση ναϊδριο προς τιμή του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου κατά το 13ο αιώνα από τον Επίσκοπο Δαμαλών Χρυσόστομο.
Τον 17ο αιώνα ανακαινίστηκε και το 1952 επεκτάθηκε με χρήματα που έστειλαν οι εν Αμερική Τροιζήνιοι.
Εφημέριος σήμερα είναι ο π. Μιχαήλ Μανολέσκου.
Αντικατέστησε τον πατήρ Θεόδωρο Τσουκάτο (συνταξιοδοτήθηκε)

Άγιος Δημήτριος

Ναός της διαλυθείσης Μονής του Αγίου Δημητρίου.
Είναι διατηρητέο μεταβυζαντινό κτίσμα με πολύ αξιόλογες τοιχογραφίες. Φθείρεται από το χρόνο καθ ότι η Αρχαιολογική Υπηρεσία δεν επιτρέπει επεμβάσεις.
Το 2003 με δαπάνες της Ευαγγελίας (Λίτσας) Α. Χατζημελέτη από τον Πόρο, φωταγωγήθηκε ο εξωτερικός χώρος.
Εξ άλλου μετά από επίμονες προσπάθειες το εφημέριου Θεόδ. Τσουκάτου διανοίχτηκε ο αμαξιτός δρόμος και έγινε δενδροφύτευση των πρανών (κηρυγμένη ως μνημείο).

Άγιος Λεωνίδης
Χτίστηκε στην πλατεία του χωριού σε οικόπεδο που δώρισε ο Θεόδωρος Α. Παπαγεωργίου.
Θεμελιώθηκε την 8 Μαΐου 1997 και λειτούργησε την 21 Απριλίου 1998, με δαπάνη πιστών, μετά από μακροχρόνιες προσπάθειες του π. Θ. Τσουκάτου.

Άγιος Γεώργιος (Στον ομώνυμο οικισμό).
Ανακαινίστηκε και επεκτάθηκε στη δεκαετία του 1970.

Ευαγγελίστρια (Βίδι – μετόχι Τήνου)
Ανακαινίστηκε το 1868 από τους Γεώργιο και Θεανώ Καλαφάτη και μαζί με 220 στρέμματα γης δωρίθηκε στο Πανελλήνιο Ίδρυμα Τήνου.
Πρόσφατα με ενέργειες του π. Θ. Τσουκάτου έγινε ανακαίνιση(κηρυγμένη ως μνημείο).

Κοίμηση Θεοτόκου (Βίδι).
Ναός της διαλυθείσης το 1834 με διάταγμα της αντιβασιλείας Μονής Βιδίου. Ανακαινίστηκε εκ θεμελίων τη δεκαετία του 1970 με πρωτοβουλία του π. Θ Τσουκάτου (κηρυγμένη ως μνημείο).

Άγιος Νικόλαος (Κοιμητηρίου).
Κτίσμα του 16ου αιώνα. Ανακαινίστηκε εκ θεμελίων το 1979 με δαπάνη των Νικολάου και Αικατερίνης Νάκη - το γένος Βασιλάκη.

Άγιος Γεώργιος
Στα περιβόλια κοντά στο βράχο του Θησέα.



Άγιος Ιωάννης Αποκεφαλισθείς (1850).

Στον περίβολο του Αγίου Ιωάννου είναι θαμμένοι ο καθηγητής των Γαλλικών Χρήστος Φουρνιάδης (1898/1968) που ανέδειξε τις αρχαιότητες της Τροιζήνας, άφησε την περιουσία του στην Τροιζήνα, και είχε εκφράσει την επιθυμία να ταφεί εκεί και ο ιερέας Γεώργιος Βασιλάκης.
Στο νοτιοδυτικό άκρο του παρεκκλησίου υπάρχει παράθυρο που κατά την ημέρα της μνήμης του, 29 Αυγούστου, οι προσκυνητές περνάνε τα παιδιά τους τρεις φορές και αφήνουνε τα εσώρουχα.
Λατρευτικό έθιμο από την εποχή που η ελονοσία μάστιζε την περιοχή (1800 και πιο πριν).

Ναϊδριο Αγίου Στυλιανού, Νίκωνος και Αλυπίου.
Θεμελιώθηκε την 8 Ιουλίου 1974, στο κτήμα των Δημητρίου και Θεοδώρας Κρίκωνα, χτίστηκε με δαπάνη τους και δωρίθηκε στην ενορία Αγίου Ιωάννου.

Προφήτης Ηλίας (Κοκκινιά).
Χτίστηκε το 1993 από τον Αριστείδη Ηλία Κατσιάβελα και δωρίθηκε στην ενορία.

Άγιος Αθανάσιος.
Στην πλαγιά του βουνού, αρκετά ψηλά.
Κατά την παράδοση χτίστηκε το 1857 όταν την περιοχή της Ερμιονίδας μάστιζε η πανώλης.
Το 1990 ανακαινίσθηκε με φροντίδα του π. Θ. Τσουκάτου.

Γέννηση της Θεοτόκου (πάνω από την Τροιζήνα).
Χτίστηκε από τη δασκάλα Αικατερίνη Ρουμπή και τους μαθητές της το 1925. Το 1995 ανακαινίστηκε εκ θεμελίων με άοκνες προσπάθειες του π. Θ. Τσουκάτου και προσφορές ενοριτών.

Ναός Παμμεγίστων Ταξιαρχών (ανατολικά του χωριού).
Χτίστηκε το 1900 από τους επιστρέψαντες από τον ατυχή πόλεμο του 1897. Ανακαινίστηκε το 1990 και το 2003 με ενέργειες του π. Θ. Τσουκάτου και προσφορές ενοριτών.



Άγιος Παντελεήμων (κοντά στη Μονή Κεχαριτωμένης).

Κτίσμα του 1870. Παλιότερα, πιο ανατολικά, υπήρχε ερειπωμένο ναϊδριο.

Άγιος Φανούριος.
Θεμελιώθηκε την 1 Ιουνίου 1993 και λειτούργησε στις 27 Αυγουστου1993. Χτίστηκε με δαπάνη του Χρυσοστόμου Δ. Παπουτσή, στο ΒΔ άκρο του κτήματος με την επιθυμία να ταφεί εκεί. Κάτι που έγινε στις 8 Οκτωβριου2003. Έχει δωριθεί στην Ενορία.

Ναός Αγίου Νεκταρίου, Αγία Κυριακής, και Αγίου Εφραίμ του Νέου.
Χτίστηκε με δαπάνη του Ευθυμίου Καρφίτσα, το 2002 και δωρίθηκε στην ενορία.

Στην περιοχή της ενορίας ανήκουν τα ιδιωτικά ξωκλήσια των Αγίου Σπυρίδωνος, Αγίου Γερασίμου και Αγίου Γεωργίου.

Αναδημοσίευση (αποσπάσματα) από:
www.koutouzis.gr/naoi-enories

ΠΗΓΗ: www.koutouzis.gr

18/5/09

Ανδρέας Κριεζής (ζωγράφος) [1816-1880]

Προσωπογραφία Τριανταφυλλιάς Κριεζή (1877)


Υδραία αρχόντισσα (1847)


Ψαριανός καπετάνιος, (1850-1853)


Πορτραίτο Έλληνα εμπόρου από την Τεργέστη (1858)

Πορτρέτο του Όθωνα (δεκαετία του 1830)



Ελαιογραφία με σκηνή από την άφιξη του Γεωργίου Α΄ στον Πειραιά (Αθήνα, Εθνική Πινακοθήκη)


Ο διακεκριμένος ζωγράφος Ανδρέας Κριεζής ή Κρηεζής (1816-1880) ήταν πιθανότατα αδελφός του ναυάρχου Αντωνίου Κριεζή.
Πάντως όπως αναφέρει η ποικίλη βιβλιογραφία αγιογραφίες του κοσμούσαν το ναό της Αγίας Ειρήνης, που βρισκόταν 100 μέτρα δεξιά από το δυτικό άκρο της κωμόπολης, στο δρόμο προς το Διαβολογέφυρο.

Σήμερα στο σημείο αυτό, στο κτήμα Ν. Νικολάου υπάρχουν ερείπια του ναού και προσκυνητάρι.
Όπως μας είπε ο παπα-Θόδωρος Τσουκάτος, που λειτουργούσε χρόνια στην Τροιζήνα, γύρω στα 1970 έγινε προσπάθεια αναστήλωσης του ναού αλλά εμποδίστηκε από τη Μητρόπολη.
Κανείς δεν ξέρει τι απέγιναν οι αγιογραφίες του Κριεζή.
Πάντως ερευνάμε το θέμα μαζί με την ιστορικό Τέχνης Ντενίζ Αλεβίζου που είχε την πρωτοβουλία.
Και παρακαλούμε για κάθε σχετικό στοιχείο.

Ο Ανδρέας Κριεζής σπούδασε ζωγραφική στο Παρίσι.
Συγκαταλέγεται μεταξύ των καλλίτερων ζωγράφων της εποχής του.
Άφησε πολλές προσωπογραφίες και εικόνες.
Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη όπως η "Προσωπογραφία Χριστόπουλου", στο Ιστορικό Αρχείο Ύδρας, και την Πινακοθήκη Κουτλίδη που περιλαμβάνει 10 μεγάλες προσωπογραφίες του.
Διετέλεσε καθηγητής Ιχνογραφίας στο Γυμνάσιο Σύρου.
Νυμφεύθηκε την Αρχόντω Ραφαλιά από την Ύδρα.

Αναδημοσίευση (αποσπάσματα) από:
www.koutouzis.gr/zografoi

ΠΗΓΗ: www.koutouzis.gr

17/5/09

Αντώνιος Κριεζής (στρατιωτικός – πολιτικός) [1796-1865]



Ο Αντώνιος Κριεζής (1796-1865) ήταν αγωνιστής κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και αργότερα δύο φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Προερχόταν από οικογένεια της Ύδρας και γεννήθηκε στην Τροιζήνα το 1796. Στα 15 του αιχμαλωτίστηκε μαζί με τον αδερφό του Ιωάννη από Αλγερινούς πειρατές, έγινε σκλάβος για τρία χρόνια και επέστρεψε στην Ύδρα.



Μετά το ξέσπασμα την Επανάστασης του 1821 μετά από προτροπή του Λάζαρου Κουντουριώτη εκτόπισε τον Αντώνιο Οικονόμου στο Κρανίδι επειδή είχε καταλάβει την εξουσία πραξικοπηματικά.
Πήρε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις στη Σάμο (Ιούλιος 1821) και στη ναυμαχία των Σπετσών (8 Σεπτεμβρίου 1822).
Συμμετείχε το 1825 μαζί με τον Κανάρη στο εγχείρημα για την πυρπόληση του αιγυπτιακού στόλου μέσα στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας.

Το 1828 ο Καποδίστριας τον διόρισε μοίραρχο του στόλου και το 1829 συνετέλεσε στην παράδοση των Τούρκων της Βόνιτσας.
Επί Όθωνος προβιβάστηκε σε αντιναύαρχο (ο πρώτος του ελληνικού ναυτικού με αυτό τον βαθμό) και ονομάστηκε αυλάρχης.
Το 1836 έγινε υπουργός των Ναυτικών.
Στις 12 Δεκεμβρίου 1849 διαδέχτηκε τον Κανάρη στην πρωθυπουργία ως τις 16 Μαΐου 1854.

Πέθανε στην Αθήνα το 1865.
Ήταν παντρεμένος με την Κυριακούλα Βούλγαρη, κόρη του Γεωργίου Βούλγαρη.


Αναδημοσίευση από:
el.wikipedia.org/wiki/

ΠΗΓH: el.wikipedia.org/wiki